This is default featured slide 1 title

Wybitny angielski botanik

Robert Brown to wybitny angielski botanik, który żył w latach 1773 – 1858. Robert Brown położył wielkie zasługi dla rozwoju botaniki. Świat zawdzięcza mu między innymi poznanie flory Australii. Stało się to możliwe dzięki jego udziałowi w wyprawie naukowej do Australii, którą odbył w latach 1801 – 1805. Podczas swojej wyprawy Brown zebrał około 4000 gatunków roślin występujących na kontynencie australijskim. Część tych roślin była dotychczas zupełnie jeszcze nie znana. Florze Australii poświęcił Robert Brown dwa swoje dzieła. Jednym z nich było dzieło zatytułowane „Prodromus Florae Nowae Hollandiae et Insulae Van Diemen”, drugim „General Remarks, Geographical and Systematical, on the botany of Terra Australis”. Prace te sprawiły, że stał się człowiekiem znanym nie tylko w Anglii, ale także poza jej granicami. Zaowocowało to otrzymywaniem przez niego roślin, które zebrali inni, podróżujący po różnych częściach świata, botanicy. Dzięki temu Brown sporządził opisy roślin, które rosną w okolicach ujścia rzeki Kongo, opisał rośliny Etiopii i Jawy. Brown prowadził także badania nad budową zalążka i nasion roślin. Jego prace uznane zostały za obowiązujące teorie w świecie botaniki. Stały się one także podstawą do prowadzenia dalszych prac z zakresu botaniki. W 1827 roku Brown odkrył bezładne ruchy cząsteczek zawiesiny pyłku kwiatowego w cieczy. Zjawisko to jest dzisiaj nazywane ruchami Browna.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Tycho de Brahe

Wybitne zasługi dla rozwoju astronomii położył duński astronom Tycho de Brahe. Ten wybitny astronom żył w latach 1546 – 1601. Miał 14 lat, kiedy w 1560 roku miało miejsce dobrze widoczne na terytorium Danii zaćmienie Słońca. Zjawisko to wywołało u niego zainteresowanie astronomią. Zainteresowanie to doprowadziło do odkrycia przez niego w 1572 roku w gwiazdozbiorze Kasjopei supernowej, czyli gwiazdy, która charakteryzuje się nagłym wzrostem jasności. Odkrycie to spowodowało, że jego osoba stała się sławna w całej Europie. Na wyspie Hven za odkrycie supernowej duński król wybudował dla Brahe pierwsze w świecie obserwatorium astronomiczne. Obserwatorium to nosiło nazwę Uraniborg. W swoim obserwatorium Tycho de Brahe pracował przez 21 lat. Mimo, że dysponował jedynie prymitywnymi przyrządami dokonał szeregu niezwykle dokładnych obserwacji planet. Uczniem Tycho de Brahe był Johannes Kepler. Wykorzystał on w swoich pracach dokonane przez Brahe’a obserwacje do sformułowania praw nazywanych dzisiaj prawami Keplera oraz do odkrycia prawidłowości, które rządzą ruchami planet. Tycho de Brahe jest odkrywcą dwóch nierówności w ruchu Księżyca oraz autorem kompletnego katalogu położenia 977 gwiazd, które są widoczne gołym okiem z szerokości geograficznej, na której leży Dania. Od 1599 roku Tycho de Brahe przebywał w Pradze. Pełnił tam funkcję nadwornego astronoma oraz matematyka. Tycho de Brahe’e zawdzięczamy także odkrycie 5 komet.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Chemik Robert Boyle

Jednym z twórców nowoczesnej chemii jest angielski filozof, fizyk i chemik Robert Boyle, który żył w latach 1627 – 1691. W 1654 roku Boyle rozpoczął na uniwersytecie w Oksfordzie swoje eksperymentalne badania z zakresu chemii i fizyki. Wbrew obowiązującym w owym czasie poglądom Boyle głosił, że chemia to odrębna dziedzina nauki. W 1661 roku wyniki swoich badań ogłosił w dziele pod tytułem „Chemik powątpiewający”. Dzieło to zawiera między innymi definicję pierwiastka. Definicja ta była aktualna aż do roku 1896, kiedy to odkryto pierwsze pierwiastki promieniotwórcze. Dzieło Boyle’a stało się punktem zwrotnym w historii chemii. Boyle zajmował się nie tylko badaniami z zakresu fizyki i chemii, ale także zwalczał poszukujących kamienia filozoficznego alchemików. Uważał bowiem, że nie kierują się oni w swoich poszukiwaniach naukowym podejściem. Jednak chemia zawdzięcza także alchemikom wiele odkryć. Są oni odkrywcami i badaczami kwasu solnego, siarkowego i azotowego oraz odkrywcami związków rtęci. Boyle jako pierwszy zastosował w 1663 roku wskaźnik, który posłużył do odróżniania zasad od kwasów. Przeprowadzając doświadczenia z zakresu fizyki w 1662 roku sformułował prawo, które głosi, że objętość masy gazu jest odwrotnie proporcjonalna do jego ciśnienia. Niezależnie od niego do takiego samego wniosku doszedł w 1676 roku Edme Mariotte, dlatego prawo to jest dzisiaj nazywane prawem Boyle i Mariotte’a.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Adolf von Baeyer

Spośród wielu chemików warto trochę miejsca poświęcić niemieckiemu chemikowi Adolfowi von Baeyerowi. Adolf von Baeyer żył w latach 1835 – 1917. Po uzyskaniu w 1858 roku tytułu doktora nauk humanistycznych założył laboratorium chemiczne oraz został wykładowcą Berlińskiego Instytutu Zawodowego. Od 1875 roku prowadził wykłady na uniwersytecie w Monachium. Także w Monachium założył swoje laboratorium chemiczne. Prowadził w nim między innymi badania nad przemianą kwasu moczowego oraz nad mechanizmami fotosyntezy. W roku 1863 udało mu się odkryć kwas barbiturowy. Kwas barbiturowy stał się później podstawowym składnikiem wielu leków nasennych, które nazwano barbituranami. W 1871 roku dokonał kolejnych ważnych odkryć. Odkrył w tym roku fenoloftaleinę, eozynę i fluoresceinę, czyli barwniki syntetyczne. Jest także odkrywcą aldehydu mrówkowego. Aldehyd mrówkowy został wykorzystany przez Leo Baekelanda w trakcie prowadzonych przez niego prac nad bakelitem. W roku 1880 Baeyerowi udało się przeprowadzić pełną syntezę indygo. Do tej pory ten ciemnoniebieski barwnik był pozyskiwany jedynie z pewnych, pochodzących ze wschodniej Azji roślin. Synteza indygo, którą przeprowadził Baeyer zapoczątkowała prace badawcze nad innymi barwnikami. Trzy lata po przeprowadzaniu syntezy indygo Baeyer opisał także strukturę indygo. Za swoje prace nad barwnikami w 1905 roku Adolf von Baeyer otrzymał nagrodę Nobla.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!